Idã do Filharmōnie
J: Iwōna, a była żeś już kejś we Filharmōnii?
I: Ja. Jŏ fest mōm rada muzykã.
J: I sprŏwiŏsz sie bilety abo listki na cołki rok?
I: Ja, kupujã, eee…, sprŏwiōm zawczasu. Terŏzki trzeba tak robić, bo filharmōnijŏ kejś była do ôbranych, a terŏzki je do kożdego, co chce posuchać muzyki.
J: A kaj łazisz? Do staryj Filharmonije, co mŏ miano ôd Hynryka Gōreckigo? Eli do tyj nowyj siedziby Narodowyj Ôrkestry Symfōnicznyj Polskigo Radyja?
I: I sam, i sam. W kożdyj je cosik szpecjalnego. W NOSPR-ze mŏsz niyôbyczajny klang, a w tyj staryj tako atmosferã, co mi sie zdŏ, że jŏ je w dziewiytnŏstym stoleciu.
J: A jakich muzykantōw mŏsz nojbarzij rada?
I: Doprŏwdy to cołko ôrkestrã. Ale barzo fajny je klang ôd krzipcōw. I fajne sōm take kōncerty, co tych krzipkōw je moc i ône napoczynajōm po cichu, a potyn corŏzki to gośnij.
J: A take wielge podane na krzipce?
I: Po ślōnsku niy wiym… Wiolōnczela i kōntrabas?
J: Wiolōnczela to pōno tak samo gŏdōmy, a tyn kōntrabas to raczyj je bas.
I: Znaczy sie ze strōnami sōm: krzipce, wiolōnczela i bas.
J: Ja! A to je barzo atrakcyjne, jak idzie tak ôd cichego do gośnego i jak nastympne insztrumynty sie dołōnczajōm. I sōm potyn tyż te dynte, trōmpyjty i flyjty.
I: Miano trōmpyjta je take same do insztrumyntu, jak tyn nos u elefanta??
J: Nō, ja. Po polsku tyż przeca to taki sōm ausdruk. Powtarzej wszyjske.
I: Ze strōnami krzipce, wiolōnczela i bas, a dynte sōm trōmpyjta i flyjt? Flyjta?
J: Flyjta.
I: A jak sie mianuje take wielge czorne pudło na nogach z biołymi i czŏrnymi zymbami do graniŏ.
J: Zdŏ mi sie co żeś piyknie ôpisała klawiyr.
I: A! To spamiyntōm – te zymby to klawisze, a jak mŏ klawisze, to sie mianuje klawiyr.
J: Ja.
I: I wiysz, mōm rada tyż tych muzykantōw, co trzaskajōm w bymbyn abo w talyrze.
J: Fajnie, że idzie tam trzaskać w te talyrze, a niy te talyrze, bo ôrkestra by zbankrōtowała.
I: Muszã ci pedzieć, co chyntnie zaglōndōm na tego chopa abo babã, co machŏ ryncami i wszyjske muzykanty muszōm go suchać. I juzajś niy wiym, jak ôn sie mianuje.
J: A to je kapelmajster.
I: A! To ôd kapele, ja? Taki majster ôd kapele. Kapelmajster.
J: Nō, to gŏdej za rajōm insztrumynty.
I: Ze strōnami krzipce, wiolōnczela i bas, dynte to trōmpyjta i flyjta, z klawiszami to klawiyr, a keruje ônymi kapelmajster.
J: Ale jednego mi żŏl we filharmoniji. Co fest rzodko je tam insztrumynt, co robi w muzyce taki richtig ślōnski klang.
I: To pewnikym idzie ô akordyôn!
J: Na Ślōnsku czynsto gŏdōmy cyja. Kejś żŏdyn jubel na ôgrōdkach niy bōł bez tego.
Nowy cykl audycji w Radiu Katowice. Iwona Kwaśny, dziennikarka, Zagłębiaczka, postanowiła uczyć się śląskiego, ale tak, jak języka obcego. Na lekcje, a w zasadzie na "Korki ze śląskiego" zapisała się do znakomitej profesorki, językoznawczyni Jolanty Tambor z Uniwersytetu Śląskiego, dla odmiany rodowitej Ślązaczki. Co tydzień inna lekcja i inny temat, do którego dołączamy tekst dialogu i instrukcję gramatyczną, w opracowaniu prof. Jolanty Tambor. Audycje realizuje Krzysztof Kiczek.
